Дүние-дәуреннің соқпақ-соқпақ белестерінде кейбір есімдер болады: олар жай ғана пенделік ғұмыр кешудің шеңберінен шығып, тұтас бір ұлттың рухани кескінін, уақыттың ішкі дірілін танытатын құбылысқа айналады. Мұндай жаратылыстардың бақыты да, тауқыметі де – өз тағдырын халықтың танымдық тарихымен тамырластырып жіберуінде жатса керек. Міне, бүгінде алпыстың асқаралы асуына табан тіреген Айман Файзуллақызы Зейнулина – осындай сирек топтың өкілі, қара сөздің қадірін ғылымның салмағымен тең ұстаған кемел ұстаз, парасатты тұлға.
Қайсар қыздың ғылым жолына сапарының бастауында батырлар рухымен суарылған қасиетті топырақ жатыр. Ертіс бойы мен Баян тауларының қиысқан тұсы, Ақсу аймағы – Қанаш Қамзин мен Мәжен Қабылбеков секілді ерлердің табанының табы қалған мекен. Осындай киелі өлкеде дүние есігін ашқан қыз баланың зердесі ерте оянды. Басқалар балалықтың қызығына алданып жүргенде, ол сөздің сиқырына іңкәр болып, үш жасында әріп танып, төрт жасында Абайдың «Өгіз бен бақасын» тақылдап айтуы – жай ғана зеректік емес, тағдырдың алдын ала жіберген ишарасы еді. Бұл – тектіліктің таңбасы, әкесі Файзолланың адалдығы мен анасы Жаңылдың бекзат болмысынан дарыған асыл қасиет-тін.
Айман Зейнулинаның Алматыдағы студенттік жылдары – оның білім мен білік жолындағы алтын дәуірі. Қыздар педагогикалық институтының табалдырығын аттаған сәттен бастап, ол нағыз ұлылардың дәрісін тыңдап, мектебінен өтті. Серік Қирабаевтың сарабдал сараптамасы, Зейнолла Қабдоловтың сөз өнеріне деген серттей адалдығы, Тұрсынбек Кәкішевтің қайсарлыққа суарылған ғылыми ұстанымы Айманның таным көкжиегін кеңейтіп қана қойған жоқ, оны үлкен ғылымның айдынына алып шықты.
Ғылым жолы – даңғыл емес, тастақты соқпақ, азапты ізденіс. Ол бұл жолда Алаштың ардақтысы Жүсіпбек Аймауытовтың мұрасын темірқазық етіп ұстады. Қазақ романының қалыптасу эволюциясын зерттей отырып, ол тек әдеби үдерісті емес, ұлт санасының өсу белестерін зерделеді. Академик Серік Қирабаевтың батасын алып, диссертация қорғауы – жас ғалым үшін тек лауазым емес, ұлы ұстаздардың аманатын арқалау еді.
Бүгінде Айман Файзуллақызы – Торайғыров университетінің профессоры, ғылымның қара шаңырағындағы парасат иесі. Ол қазақ сөзін тек ұлттық кеңістікте ғана емес, Scopus пен Web of Science секілді әлемдік ғылымның алқалы жиынына алып шықты. 300-ден астам ғылыми мақала мен ондаған оқулықтың артында өлшеусіз еңбек пен ұйқысыз түндердің табы жатыр. Марапаттары да аз емес, бірақ ол үшін «ЖОО үздік оқытушысы» немесе «Құрмет» орденінен де биік мәртебе – өзі тәрбиелеген шәкірттерінің жетістігі.
Айман Зейнулинаның асқаралы алпыс жасы – бұл парасатты ғұмырдың, адал қызметтің және ұлтқа деген шексіз махаббаттың есебі. Ғалымның басты бақыты да, басты марапаты да – артынан ерген шәкірттері. Ол – аудиторияның тар шеңберіне сыймайтын, шәкіртінің санасына нұр құйып, жанына адамдықтың нұрын себетін нағыз ұстаз. Сонымен қатар, ол – Ертіс-Баян өңіріндегі қазақ мектептерінің ашылуына, тіл мәртебесінің асқақтауына қосқан үлесі зор нағыз қайраткер. Ғылыми еңбектері мен ізденісі Омбы мен Павлодар арасындағы рухани алтын көпір іспетті. Оның кеудесіндегі «Құрмет» ордені мен Ыбырай Алтынсарин атындағы төсбелгісі – сол табандылықтың, сол адалдықтың куәсі.
Алпыс – асқаралы белес. Бірақ ғалым үшін бұл – тоқтау емес, толысу. Оның бүкіл болмысынан байқалатын сабыр мен парасат, ғылымға деген кіршіксіз тазалық – өскелең ұрпаққа өнеге. Өйткені, ұлт рухына қызмет еткен есім уақыттың шаңына көмілмейді, керісінше, жылдар өткен сайын жауһардай жарқырай түседі. Айман Файзуллақызының бүгінгі биігі – қазақ ғылымының мерейі, ұлттық тәрбиенің жеңісі.
